Hoofdstuk 8 (1.1)

8

De trompetten klonken.

Er was feest, er werd gejuicht en overal in het land werd getoast op het aanstaande
bruidspaar. Menig harten werden gelucht en overal in het land was het onrustig.
Maar de goede orde werd wel bewaard. Hier was bruidegom prins Willem V erg blij mee,
aangezien hij op zijn huwelijksdag geen problemen wilde. De Kerk was blij met het huwelijk,
maar vaak werden geluk en ongeluk op één dag te vaak gebruikt als standaard materiaal
voor een preek. En daar stond deze prins niet op te wachten. Vier eeuwen eerder trouwde
zijn voorvader koning Willem I met een vrouw van stand uit het Zuiden, terwijl hem een vrouw
uit het Noorden was aangeboden. Dit had de nodige commotie en doden tot gevolg. En dit
voorbeeld werd te vaak gebruikt, vooral op bruiloften van het koninklijke huis van Germania.

Willem V schikte zijn ceremoniële sabel en las de brief van zijn goede vriend Kees de Vechter
nog eens door. Kees was een leerling van Karel Kuipers, die speciaal door de koning werd
gevraagd voor al het ijzerwerk. Op die manier hadden de twee jongens, die nauwelijks een
jaar scheelden, elkaar leren kennen. Nu naar jaren stuurden ze elkaar brieven over hoe de
verschillen tussen de klassen waren, wat er op het paleis allemaal gebeurde en wat het nieuws
van de dag was in de Grote koopmansstraat, de grote markt van Willems-Stad.

In deze brief vertelde Kees over de vele verhalen die werden verteld in de kroegen, herbergen
en zelfs hoerenkasten van de grote stad. Velen dachten dat het een geintje was, want de
meeste kroonprinsen die het land hadden bestuurd, waren op latere leeftijd getrouwd. Met zijn
twintig jaar was Willem V samen met zijn vader de jongste kroonprins ooit die zo jong al huwde.
Maar vooral de variaties in het aanzoek, waren kenmerken.

De ene vertelde een verhaal, dat een arbeider en die zijn neef, en daar weer een verwante van,
had gezien hoe de prins zijn verloofde het aanzoek deed. Een ander gerucht deed de ronde
dat de inmiddels beroemde Roosje Tol het toneel had verlaten en er een nieuwe dame in het
spel was. En de naam die Willem V las, deed hem hard lachen.

'Is het grappig, uwe hoogheid?' vroeg Jaspers droog, terwijl hij de slaapkamer binnen kwam.
Hij droeg een gouden diadeem op een rode fluwen kussen. 'Of hebt u zo juist van de wacht-
posten een goede mop gehoord?' De oude man grinnikte, maar stopte niet. Totdat hij de
 trouwkleding van de prins zag. 'Daar is geen mop tegen bestand, sire, uw aanstaande mag
zich in de handen knijpen.'

'Dank je, Jaspers.' zei Willem V glimlachend en draaide zich om. 'Menige leden van ons volk
menen dat ik ga trouwen met Klassientje van der Goethhuysen. Absurd! In geen honderd jaar!'
Opnieuw grinnikte de oude man.

'Geen idee wie dat heeft verteld, maar gauw genoeg zal het volk zien wie uw echtgenote is, en
dan zal deze jongedame van der Goethhuysen wel anders lachen.'

In de grote basiliek van Willems-Stad waren vele genodigden, waaronder het grote deel familie
van de koning. Graven en gravinnen, hertogen en hertoginnen, leden van de adel, die allemaal
verwant waren aan koning Willem IV. Op een gouden troon zat de koning met glinstering in zijn
ogen te kijken naar de binnenstromende gasten. Vele mooi opgetooide vrouwen droegen hoeden,
die zelden ten toon werden gesteld. Muzikanten verzamelden zich en er werden instrumenten
gestemd. Diverse geestelijken liepen af en aan, terwijl Vader Calleni op de koning af liep. Met
een buiging vroeg hij: 'Permissie om te spreken, sire?' De koning knikte en Calleni vervolgde:
'Het is voor ons een eer om deze dienst aan u, uw zoon en aanstaande schoondochter aan
te bieden, maar vooral aan God. Hebt u nog nadacht over mijn voorstel wat ik u eerder voor-
stelde?'

'Ik zal het u persoonlijk na deze huwelijksceremonie vertellen.' Met een tevreden buiging
verliet Calleni de koning en zag niet de met haat vervulde blik van de koning.

Een half uur later kwam prins Willem V aan, boog kort voor Calleni en keek toen verbaasd op
naar een bekende gestalte naast de Vader uit Willems-Stad: Emmanuel.

'Mijn waarde Emmanuel.' zei Willem verbaasd. 'Wat brengt jou in dit feestelijke uur naar de
stad? En waarom die kleuren? Jullie lijken wel broers.' Willem V en Emmanuel moesten lachen,
maar Calleni deed het allerminst.

'Nee, mijn prins, ik ben hier namens de Kerk. Op verzoek van wijlen Vader Gardon zal ik de
Kerk uit Badeldhân vertegenwoordigen.'

'Wijlen?'

'Ja, mijn prins.' zei Emmanuel en er was verdriet in zijn ogen te lezen. 'Vader Gardon is aan
bed gekluisterd en het is volgens de ziekenbroeders wachten tot God onze geliefde Vader
roept. Uit voorzorg ben ik in zijn plaats gestuurd. Maar pas als de Vader werkelijk overleden is,
zal ik de mijter van de Vader krijgen.'

'Ik deel mee in uw verdriet, Emmanuel.' zei Calleni. 'Sire, de ceremonie-meester in de kleed-
kamer hiernaast zal u uitleggen wat er straks allemaal gaat gebeuren.' Willem V boog kort
voor de twee geestelijken en liep weg. 'Denk maar niet, dat je na deze stap hoger zult komen,
Emmetje.' siste Calleni tegen Emmanuel. 'Als ik de troon van onze geliefde vader de Paus
krijg, zal jij het zwaar krijgen.'

'Het is aan God of ik het zwaar krijg, waarde Calleni.' zei Emmanuel onbewogen. 'Mijn ver-
trouwen is groot, en ik ben nimmer bang voor loze insenuatie's zoals van u. Het is als een
hond die veel blaft, maar nooit bijt.' En de domi liep naar een groep gasten.

De staf van de ceremonie meester maakte een dof geluid. Het was na enkele ogenblikken
stil en de gasten keken naar het altaar van de Kerk. Daar stonden Vader Calleni, de ceremonie-
meester en een licht ontroerde Emmanuel. Velen die de Domi zagen, vroegen zich af
waarom de jongeman huilde. Totdat Vader Calleni sprak:

'Aanwezigen in deze kerk. Ik wil u vragen allen te gaan staan en uw hoofden te buigen. Uit
eerbied voor de overleden Vader van Badeldhân vraag ik een moment stilte voor respect en
gebed.' Het bleef een tijdje stil en vele mensen waren geschokt, enkelen waren in tranen
uitgebarsten en anderen prevelden een doodsgebed voor de overleden Vader. Gardon was
dan nauwelijks bekend bij de mensen, maar zijn preken over liefde voor God en de maaltijd
waren velen blijven hangen.

'Zijne koninklijke hoogheid prins Willem V, zou u de mijter voor de nieuwe Vader naar voren
willen brengen?' vroeg Calleni. Vanachter de kerk begon een jongenskoor al lopend een
hymne te zingen.

Liefde, warmte, licht!

De liefde van God,

de warmte van het leven,

de licht van de Hemel.

De mijter zal overgaan,

de staf van de herder,

zal overgaan,

de nieuwe meester is hier!

Nu is de liefde hier,

het licht van God,

omringt ons allen!

Amen!

Prins Willem V droeg in zijn handen een grijze mijter en liep gestaag achter de zingende jongens
aan. Strak in de plooi hield de prins zijn gezicht, want het bedroefde gezicht van zijn geestelijke
vriend deed hem pijn.

Hij stond nu tegenover hem en sprak: 'Dat deze taak de jouwe mag zijn, de liefde en het licht
verspreiden, in de bekendste vorm die wij kennen: het woord.' Willem V zette de mijter op het
hoofd van Vader Emmanuel en boog.

Nu keerde Calleni tot Emmanuel: 'Wees gezegend, wees trouw aan God en het Woord,
vervuil uw taken niet met nutteloze zaken, maar doe alles wat God wil. En voor de Kerk.
Ik zegen u en noem u Vader Emmanuel!'

Er werd gejuicht en de nieuwe Vader van Badeldhân stak zijn handen op. 'Aanwezigen! Mijn
dank voor uw vreugde. Maar dit is niet mijn dag om vrolijk te zijn, dit is de dag waarin zijne
koninklijke hoogheid prins Willem V zich in het huwelijk laat verbinden met Roosje Tol.

(word vervolgt) © Feike Dijkstra 07-01-2012